Casus 6: Reflexdystrofie/ Complex Regionaal Pijn Syndroom (CRPS)

Mevr. R.J, geb. 1969

Tijdens een avond zwemmen in juli 1999 kreeg ik plotseling een pijnlijke rechter-bovenarm. Nog voor ik thuis kwam was de bovenarm dik. Lastig als je rechts bent en 3 kleine kinderen hebt. Ik wordt gezien door een vaat-chirurg, orthopaedisch chirurg, neuroloog en nog een neuroloog. Uiteindelijk wordt na bloed-vaat-mri-neurologisch onderzoek de diagnose post traumatische dystrofie gesteld. Prognose onbekend en waarschijnlijk ging het wel over. Manitol-infuus, fysiotherapie, acupunctuur, acupressuur. Bij mij hielp het allemaal geen steek: de pijn werd alleen maar erger en er was niet mee te werken. 
Ik beland in de WAO en ben wanhopig op zoek naar genezing.

Geen arts die verder iets met me kan. Uitbehandeld heet dat dan. Je gaat bijna aan je zelf twijfelen. Gehoord van een arts die neuraaltherapie toepast . Nou een held voor injecties ben ik niet maar... eerst maar even praten. Het is september 2000. Hij zegt dat hij het wel wilde proberen.
Prikken is niet pijnloos, maar er is tijd en geduld, er wordt geluisterd en je wordt serieus genomen. Dat is iets wat ik erg heb gemist bij alle medici.
Alles is belangrijk, alle klachten. Alles staat in verband met elkaar. Dat voelt erg goed. Mijn prikplaatsen: hoofd, keel, tandvlees, arm en pols. Nauwkeurig moet ik, van dag tot dag, de reacties op de injecties bijhouden. De pijn nam bij mij langzaam af, en mijn energie kwam weer terug! Dat gaf gewoon moed om verder te gaan. Het prikken was iets om tegen op te zien, maar ook iets om naar uit te zien. Dat had ik niet verwacht. In de eerste zes weken moet ik iedere week komen, daarna lukt het om de tijd tussen de behandelingen door te vergroten.

Mijn gezin stond volledig achter mijn behandeling. Ze merkten dat ik er zo goed op reageerde. De rest van de omgeving vertelde ik ook zeer enthousiaste verhalen, maar die vonden dat "prikken" toch maar vreemd.
Dat had ik misschien ook wel gevonden als ik gezond was geweest.
Mijn huisarts heeft geen idee dat ik deze behandelingen heb ondergaan. Maar in de medische wereld denken ze erg in hokjes. Kunnen ze je niet helpen, dan wordt je doorgestuurd, of je bent "uitbehandeld".
Neuraaltherapie kijkt naar de hele mens.

De behandeling heeft in totaal 7 maanden geduurd. Nu heb ik af en toe nog wat onderhoud nodig. Dit onderga ik bijna met plezier, omdat het me van mijn klachten afhelpt.

© 2020 - Nederlandse Vakgroep Neuraal- en Regulatietherapie NVNR - E-mail —— Disclaimer