Casus 21: Migraine

Dhr. K te E.

Vanaf mijn vijftiende levensjaar kamp ik met migraine aanvallen, lange perioden van hoofdpijn en brandende ogen. Waar ik in het begin de klachten niet erg serieus nam, werd ik op een gegeven moment hier toch toe gedwongen vanwege de hevigheid van de klachten en de mate waarin dit mijn leven beïnvloedde.
Na een paar bezoekjes aan de huisarts werd ik doorverwezen naar een specialist, waar ik diverse onderzoeken heb ondergaan. Onder meer oogtesten (vanwege het gedeeltelijk uitvallen van de oogfunctie tijdens een migraine aanval), allergietesten en onderzoeken naar hersenactiviteit (ECG). Na een paar jaar van specialist naar specialist en van huisarts naar huisarts te zijn gelopen, zonder ook maar één stap verder te zijn gekomen, werd me medegedeeld dat de klachten wellicht niet van fysieke maar van mentale aard zouden kunnen zijn. Omdat ik heel erg graag van mijn klachten afwilde, heb ik deze mededeling wel serieus genomen, maar er uiteindelijk, na overleg met diverse mensen, niets mee gedaan omdat ik niet in deze diagnose geloofde.
Vervolgens ben ik gaan zoeken naar alternatieve manieren om van mijn klachten te geraken. Zo heb ik een jaar lang een suikervrij dieet gevolgd, heb ik bij een aantal homeopaten gelopen, heb ik diverse behandelingen van accupunctuur ondergaan, heb ik een bril genomen om mijn ogen minder te belasten, heb ik mijn heil gezocht bij een chiropraktiker, enz. Ik moet bekennen dat iedere behandelingsmethode wel enige verlichting gaf, maar geen volledige verlichting, zodat ik uiteindelijk ook met de betreffende behandelingsmethoden ben gestopt. De klachten bleven echter toch aanwezig (ik was ondertussen 20 jaar verder!), waardoor ik vervolgens nogmaals het reguliere circuit (de huisarts) heb benaderd. Daar kreeg ik vragen als "ben je druk op je werk" en adviezen van "neem een tijdje rust van je werk". Hierna heb ik definitief het vertrouwen in een oplossing via het reguliere circuit verloren.

Via een collega vernam ik vervolgens de werkwijze en resultaten van dokter A in mijn woonplaats. Mijn nieuwsgierigheid (en hoop) was snel gewekt, waarna ik een afspraak heb gemaakt. Na een uitgebreid intake gesprek over mijn medische geschiedenis en diverse testen (o.a. kwiktest voor de tanden, allergietest, oogtest), is dokter A vervolgens overgegaan op neuraaltherapie. Bij neuraaltherapie wordt een vloeistof via een dun naaldje ingespoten op specifieke plaatsen. Deze plaatsen zijn in mijn geval de pijnpunten in de nek, mijn littekens (op hoofd, in de keel en blindedarm) en in een fictieve band rondom mijn hoofd. Na de eerste behandeling was ik vrij sceptisch, want ik voelde me eerder slechter dan beter en daar was het toch allemaal om te doen. Na twee dagen ging het ineens een stuk beter en ontstond er enige verlichting. Na een aantal keren deze behandeling te hebben herhaald werden de perioden van verlichting steeds langer, waarna ik op een gegeven moment zelf kon aangeven wanneer een behandeling weer raadzaam zou zijn. Nu zit ik in een fase dat ik gemiddeld één keer in de 4 maanden voor een behandeling naar dokter A ga. Wanneer ik merk dat ik weer meer druk op ogen en hoofd krijg, meld ik me bij dokter A en wordt bepaald of één of meerdere sessies noodzakelijk zijn om het evenwicht in het lichaam te herstellen.

Ik kan me voorstellen dat er mensen zijn die het vooruitzicht van een aantal spuitjes op diverse (soms gevoelige) plaatsen geen geweldige vinden. De mensen in mijn omgeving kijken altijd wat angstig wanneer ik mijn verhaal doe. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat de spuitjes op zich meevallen, maar natuurlijk niet geweldig zijn. De resultaten echter zijn erg goed en dan vergeet je de spuitjes heel snel, kan ik uit ervaring zeggen. 

© 2020 - Nederlandse Vakgroep Neuraal- en Regulatietherapie NVNR - E-mail —— Disclaimer