Casus 2: Brandwond

Mevr. S-B.

Als klein kind heb ik in de 2e wereldoorlog kokend water over me heen gekregen. Gevolg: een diepe brandwond op de rechterzijde van mijn romp, bij mijn lever en rechterborst (20x15cm). Ik kreeg veel last van die plekken maar ook van andere klachten aan de rechterzijde van mijn lichaam. Sporten moest ik opgeven. Helaas kon ik niet meer terecht bij de reguliere artsen en ook de plastisch chirurg achtte me niet behandelbaar.

Acupunctuur, warmtetechnieken, fysiotherapie gaven wel kortstondige verlichting maar losten niets op. Ik kwam bij dr A terecht, arts voor neuraaltherapie. Hij begon heel voorzichtig de randen van de littekens met procaïne te infiltreren. Later kreeg ik ook injecties op andere plaatsen: bij de haargrens, op het achterhoofd, bij de wervels op mijn rug en de littekens van keizersneden. Steeds werd er overlegd: wat kun je aan, wat is nodig. Dit vond ik heel plezierig. De littekens werden steeds soepeler (ze waren zo hard dat er wel eens naalden op braken!). Ik kwam steeds meer in balans en mijn klachten werden minder. Helaas moet de behandeling na 6 weken (in de zomer is de periode wat langer) weer worden herhaald. Als ik gevoeliger in vermoeider word, en minder eetlust krijg, weet ik dat ik er weer aan toe ben.

Na een behandeling moet ik direct 2 dagen bedrust nemen, want anders slaat de behandeling onvoldoende aan. Kortom: voor mij is neuraaltherapie een uitkomst. Ik kan op de been (in balans) blijven. Mijn lichaam geeft zelf aan wanneer het weer toe is aan een behandeling. Mijn huisarts is zeer begripvol maar heeft zich inhoudelijk niet in neuraaltherapie verdiept. Ik ben heel blij dat ik in 1980 dr A op het spoor ben gekomen. Zonder neuraaltherapie had mijn leven er heel anders uitgezien.

© 2019 - Nederlandse Vakgroep Neuraal- en Regulatietherapie NVNR - E-mail