Casus 15: Littekenpijn

Mevr C v D.

In september 1984 brak ik mijn linkerdijbeen als gevolg van ongeval. Ik kreeg een pin in mijn been. Al in 1986 werd de pin verwijderd vanwege pijnklachten waarbij werd gedacht dat dit mogelijk ontstond als gevolg van het iets uitsteken van de pin.

In februari 1993 consulteerde ik een revalidatie arts in verband met blijvende verergerende pijnklachten in het linkerbeen ter hoogte van de operatiewond. Ik kreeg voorgeschreven oefentherapie om de stabiliteit in enkel, heup en bekken te verbeteren.

April 1993 door revalidatie arts verwezen naar podotherapeut. Pijnklachten bleven bestaan en leidden tot beperkingen met lopen en fietsen. 
In oktober 2002 werden de klachten zodanig erg dat ik verwezen werd naar de pijnpoli.

2 x behandeling in pijnpoli. Ook dit leidt niet tot verbetering, waarna besloten wordt de operatiewond opnieuw te openen en eventuele problemen te herstellen. Operatie vindt plaats in februari 2003. De eerste maanden na de operatie geen pijnklachten. Vanaf juli 2003 echter weer toenemende klachten. Lopen gaat zeer slecht en ik kan het slechts zeer kort volgehouden omdat de pijn dan ondraaglijk wordt. De huisarts geeft aan dat ik maar met de klachten moet leren leven en binnen 10 jaar met stok zal lopen.

Second opinion in de Maartenskliniek. Klachten worden geconstateerd door behandelend specialist. Het lijkt erop dat er eindelijk erkenning komt van het feit dat de pijnklachten serieus zijn. Er volgt wederom pijnbestrijding. Wederom 2 behandelingen. In november en december 2004 vindt 2 x in dagopname pijnbestrijding plaats. Ook dit leidt niet tot gewenste resultaat. Pijn blijft slechts korte periode weg om daarna weer in volle hevigheid terug te komen.
Specialist geeft aan geen oplossing voor pijnproblemen te hebben. Er zijn in zijn optiek geen redenen om pijn te hebben. Alle foto's geven aan dat er geen afwijkingen zijn op de plaats waar de pijn zit en kennelijk gaat deze specialist, maar ook eerdere behandelaars en de huisarts er dan vanuit dat er geen klachten kunnen zijn. Er wordt niet openlijk gezegd dat het "tussen de oortjes" zit, maar uit de reacties kan je wel opmaken dat men er zo over denkt.

Uiteindelijk via therapeute die litteken massage gaf een tip gekregen om eens contact te zoeken met arts voor neuraaltherapie. Op internet opgezocht wat dat inhield en de klachten die patiënten daar beschreven vertoonden zeer veel gelijkenis met de klachten die ik al jaren had.

Afspraak gemaakt met dr. Q. Na een intakegesprek met uitvoerige uitleg over de behandeling werden alle littekens oppervlakkig ingespoten met een verdovingsmiddel. Dat is gebeurd in mei 2005.Na de eerste behandeling was het resultaat al verbluffend. Enkele dagen geen pijn. Zoals al voorspeld door de neuraaltherapeut kwam de pijn weer terug. Maar na de tweede en volgende behandelingen bleef de pijn steeds langer weg. In 2006 slechts 3 x een behandeling gehad en ik kan alles weer doen: gewoon opstaan uit een stoel als je een tijdje hebt gezeten, lopen, traplopen, fietsen, bergwandelingen en allemaal zonder pijn. 

In het begin ben je bang dat het slechts van zeer korte duur zal zijn en je weer in het oude patroon van pijn bij elke stap die je zet. Inmiddels blijft de pijn na een zeer simpele behandeling maanden weg. Het is onvoorstelbaar dat deze behandelingen niet veel eerder zijn gegeven en de behandelend artsen mij niet op deze mogelijkheid hebben gewezen. Dat had mij veel pijn en ellende bespaard en de kosten van dure pijnbestrijding.

Mijn huisarts reageert met de opmerking: "wonderbaarlijke genezing". Ik ben ervan overtuigd dat er niets wonderbaarlijks aan is en blij dat ik met deze neuraaltherapie als een normaal gezond mens door het leven kan gaan in plaats van zoals mijn huisarts aangaf met een stok.

© 2020 - Nederlandse Vakgroep Neuraal- en Regulatietherapie NVNR - E-mail —— Disclaimer