Casus 1: Littekenpijn

Dhr A te H.

In februari 1996 is mijn rechter enkel volledig verbrijzeld door een motor welke met het stepje al mijn beweegbare delen heeft vernietigd. De artsen in het Ziekenhuis hebben na veel discussie besloten de enkel niet te amputeren maar zo goed als mogelijk te zetten met veel ijzer.
Gevolg hiervan is dat de enkel vanaf dat moment soms ondragelijke pijnen met zich mee bracht, na een jaar is al het ijzer weer uit de enkel verwijderd wat de beweegbaarheid van de enkel zeker ten goede kwam maar de pijnen niet weg veel verminderde. Na diverse ziekenhuis bezoekjes waarmee er geen vermindering van de pijnen plaatsvond had ik besloten de pijn maar voor lief te nemen met de wetenschap dat ik ook een kunstenkel had kunnen hebben.
Nu al weer een aantal maanden geleden ben ik door een masseuse welke mijn vastzittende rug behandelde in aanraking gekomen met Dr. Q, een arts voor neuraaltherapie. Zij zag dat de littekens aan beide zijde van de enkel nogal rood gekleurd waren en vermoede dat dit ook iets te maken moest hebben met de pijnen. Als je al bijna 10 jaar leeft met veel pijn in je enkel is het motto "baat het niet dan schaad het niet" een goede manier om toch open te staan voor het onbekende. Daarbij moet ik zeggen dat ik wel erg sceptisch was over de mogelijke resultaten.

Na een aangenaam kennismakingsgesprek waarin vooral een stukje geschiedenis over neuraaltherapie en over de werking is gegeven was ik gerust genoeg om mezelf ook maar op enkele plekken te laten prikken.
De locaties om te prikken werden gezocht door het verschil in de gevoeligheid van de huid te lokaliseren en op die grenzen werd er geprikt.
Het eerste bezoek werden er uiteindelijk maar een paar prikjes gegeven waarna ik weer huiswaarts kon om ongeveer een week later weer eens langs te komen.
In de Eerste week werden de vaak enigszins rode littekens een stuk minder rood maar de met de pijnen gebeurde er niet zo heel veel. Na het tweede bezoek begon nu ook werkelijk de pijn serieus af te nemen waarbij ik eerlijk gezegd nog twijfelde of dit niet de suggestie was die me tijdelijk van de pijn kon verlichten.
Echter omdat er enkele vakanties tussen zaten ben ik na een aantal weken voor de 3e keer op bezoek gegaan om wederom behandeld te worden en nu werden de pijnen wel degelijk nog minder. Nu zijn we al ruim 7 maanden verder en wanneer ik de pijnen moet gaan benoemen in cijfers en bij mijn eerste bezoek was het een 8 in de ochtend en een 10 in de avond na belasting dan is dit nu in de ochtend 1 en na een dag zware belasting een 2. Uiteraard zijn er heus wel eens uitschieters in de dagen na een hele zware belasting maar erger dan een 3 is het niet meer geworden en dit is een onbeschrijfelijke verlichting. Ook mijn huisarts welke binnen zijn (tot op dat moment bekende) mogelijkheden mij al die jaren heeft getracht te steunen was in eerste instantie nogal sceptisch maar ziet nu ook de veranderingen en zal zich naar eigen zeggen ook verder gaan laten informeren over neuraaltherapie.

Kortom, ondanks dat het voor mij ook eigenlijk nog een raadsel is leefde ik vele jaren met pijn wat uiteraard ook zijn weerslag gaf op de rest van mijn lichaam en ben ik door de behandeling van Dr. Q nu in staat om weer zo goed als pijnloos door het leven te gaan en levert me dit ook veel meer lichamelijke energie op welke ik jaren niet meer op kon brengen.

Een gelukkige ex- neuraaltherapiepatiënt.

© 2019 - Nederlandse Vakgroep Neuraal- en Regulatietherapie NVNR - E-mail